امروز یکی از دوستان یه عکس گذاشت در مورد یک روز خوب که در سمت چپ میبینید… بعد بنده به ذهنم رسید که نمونه ی این روز خوب رو در کشور عزیزمون نشون بدم که این نمونه رو هم در عکس سمت راست میبینید 
پ ن ۱ : یک مقاله جدید در مورد فیندفید در دست احداث دارم…
پ ن ۲ : انشالله در ایام عید یک سفر ایرانگردی در پیش دارم… اگر بتونم و به اینترنت دسترسی داشته باشم قصد دارم گزارش سفرم رو به صورت روزانه از شهر هایی که بهشون میرم بنویسم… دعا کنید بتونم
تو ۲ ماه اخیردر زمینه ی کار و فعالیت در اجتماع و مشکلات و دانشگاه و مشکلات عاطفی و تمام چیزایی که فکر بکنید نفر اول بودم! یعنی این مدت هر بلایی سرم اومده … اما تنها چیزی که یاد گرفتم ۲ تا نکته بوده :
۱- اونقدر باید پول داشته باشی که همه رو بنده ی خودت بکنی.
۲- باااااااااااااااااااااااید از این خراب شده بری…
خیلی جالب بود وقتی میدیدم با منی که در زمینه هایی متخصص هستم چه رفتاری میشه… خیلی جالبه که میبینم کسانی که هیچ چیز از تخصص من حالیشون نیست به راحتی میشن مدیر عامل یه شرکت و با پول و روابط قرارداد های کلان میبندن و میشن سرمایه دار…
خیلی جالبه که میبینم عمو جان اونقدر پولداره که یک آپارتمان ۱۵۰ متری در بهترین نقطه ی تبریز رو میده به پدر و مادرش تا راحت زندگی کنن… آپارتمانی که ۳۰۰ میلیون تو جایی مثل تبریز قیمت داره…
و هزار تا بدبختی دیگه…
حالا باید به خودم بگم مادر بزرگه چرا نباید عمو رو بیشتر از بقیه بچه هاش دوست داشته باشه؟؟
حالا باید به خودم بگم چرا نباید من پولدار بشم؟؟
حالا باید به خودم بگم چرا نباید از این خراب شده برم؟؟
باز خدا رو شکر این پسر عمو ی ما یه کاری هم برای ما تو شرکتش جور کرد که سرمون گرم بشه و به این چیزا زیاد فکر نکنیم….
حالا ۲ تا تصمیم گرفتم :
۱- به خودم جلوی شما قول میدم به کمک خدا اونقدر پولدار و موفق خواهم شد که کارهایی رو برای اطرافیانم انجام بدم که عموم برای پدر و مادرش میکنه…. اونقدر پولدار بشم که همه رو بنده ی خودم کنم….
۲- یه روز از این خراااااااااااااااااااب شده میرم…
حالا حتما میگید این عنوان چه ربطی به ماهواره داشت… اما اگه از دید استعاری نگاه کنید اصلا منظورم اون ماهواره نبود… منظورم ماهواره ی امید و آرزو هام بود که چند روزه به آسمون پرتاب کردم… ماهواره ای که امیدوارم همون بالا اونقدر بچرخه و منظر بمونه تا خودمو بهش برسونم….
حالا که دق و دلی مو سرتون خالی کردم بیاین یه مطلب هم از همین ماهواره ی امید براتون بگم که زیاد اذیتتون نکرده باشم….
میگه اولین پیامی که از ماهواره ی امید دریافت شد این بود :
من رسیدم… کی قراره برگردم؟؟
اولین کشف علمی ماهواره امید این بود :
زمین گرد است!
اولین ماموریت ماهواره ی امید با موفقیت تمام شد…. ماموریت این بود :
ماهواری امید از سیاره زهره و ناهید خواست حجاب اسلامی را رعایت کنند.
همچنین آن دو سیاره محترمه را به پشت کهکشان راه شیری هدایت کرده و به سیاره ی کیوان اکیدا توصیه کرد که مسیر خود را از آن طرف ها نیندازد!
گویا کیوان چند روز پیش دچار ناهید گرفتگی شده و به ناهید چشمک زده بود… و مطمئنا این حرکت غیر اخلاقی از چشمان تیز بین ماهواره امید به دور نبوده است.
و اولین تاثیر ماهواره ی امید بر فضا :
چند روز پیش دو تا ماهواره آمریکایی و روسی هم با هم تصادف کردن… کارشناسان علت حادثه رو بعد از بررسی جعبه سیاه ماهواره های نابود شده کشف کردند…
گویا ماهواره ی امید که اولین روز بوده تو فضا داشته میچرخیده جو گیر میشه و لایی میکشه… اونا هم هول میشن و تصادف میکنن
آخرین پیام در یافتی از ماهواره امید هم این بود :
من گم شدم! 
(
ماجرای ایران و اسرائیل و غزه!
لازمه از دوست عزیزم فرزاد تشکر کنم به خاطر این عکس .
و همینطور لازمه همدردی کنم با مردم مظلوم غزه که قربانی جنگ دیگران شدن
آهنگ یه مسجد از امیر تاجیک : *دانلود*
آخرین ویرایش در تاریخ ۸۷/۱۰/۱۷
]]>مادر : پویا جاااااااااااااان… بیا دوست دخترته…
[پویا گوشی را میگیرد و مشغول داد و ستد دل و قلوه میشود]
دوست مادر [با تعجب شدید :-O ]: دوست دخترش؟ شما چیزی بهش نمیگین؟
مادر : نه… از وقتی کانون ثبت نامش کردیم خیلی تو این مسائل پیشرفت کرده…
دوست مادر [در حالی که مثل پسر خاله گردنش را به جلو دراز کرده] : تاثیری هم داره؟
مادر : معاشر تر شده!
دوست مادر : دوست پسر هم برنامه ریزی میکنن؟
مادر : آره…
دوست مادر : شمارش چند بود؟
کانون فرهنگی آمیزش!
از هم اکنون برای آینده برنامه ریزی کنید!
پ ن : از این به بعد در نظر دارم سری پست های کانون فرهنگی رو در رشته های مختلف بنویسم.
]]>از اونجا که من تو دانشگاه خودمون کارشناسی رو قبول شدم ، اصولا ۳ ساله که اونجا هستم و دیگه همه با اسم کوچیک میشناسنم… ( بدون اغراق البته)
امروز که داشتم کارت اتوماسیونم رو تست میکردم ، ۲ تا از ورودی های ۸۶ کنارم ایستاده بودن و داشتن به مانیتور دستگاه نگاه میکردن! وقتی من کارت رو کشیدم و شماره دانشجوییم رو دیدن ، یکیشون به اون یکی گفت : ورودی جدیده هااااااا
آقا این حرفش رو که شنیدم ، یهو بلند خندیدم… با خودم گفتم حیوونکی ها ۱ سال تمام منتظر این لحظه بودن که یکی رو پیدا کنن بهشون بگن ورودی جدید… =)) ( آخه ۱ ساله که بهشون میگیم ورودی جدید )
پ . ن : امروز وقتی انتخاب واحد کردم ، یه خانوم که هم ورودی م بود کنارم ایستاده بود… وقتی برگه ی حذف و اضافه رو دادن دستش و گفتن تموم شد ، برگشت گفت : کتابامون رو از کجا بگیریم؟! ( :-O :-bm )
آقا منم که به زور خودمو نگه داشته بودم که نخندم ، گفتم : برین بشینین سر کلاس… خودشون میارن میدن… =))
]]>
فرندفید یک سایت اجتماعیه… یه سایت وب ۲ یی… توش بیشتر بچه های وبلاگستان فارسی می پلکن… معمولا دخترای ترشیده و پسرای ریشویی که کسی بهشون زن نداده اونجا جمع هستن…. 
)
بچه های وبلاگستان بیشتر دوست دارن تولید محتوا داشته باشن… مثل محتوی ی طنز ، سیاسی ، علمی… اما بیشترشون IT نویسن… یعنی ۹۸ درصد شون تبحر در وب و وب۲ و وبلاگنویسی دارن…
توی این سایت همه جور آدمی دارم… بعضی هاشون متاهلن ، بعضی مجردن ، بعضی ها مجردن چون به هر دری زدن کسی بهشون زن نداده!! ، بعضی معمولا دپرسن ، بعضی ها هی میرن و بر میگردن ، بعضی ها خودشون رو میگیرن… ) بهشون سلام هم میدی میگن برو تو انجمن بگو… ، بعضی ها به قول ۱فتحی زاغ سیاه مردم رو چوب میزنن!!! بعضی ها اونقدر طرفدار دارن که وقتی ۲ روز نباشن همه دلشون میگیره…. ، بعضی ها حزب هایی راه اندازی میکنن و اسمشو میزارن حزب بانوان ، بعضی ها استخر میزنن و اسمشو میزارن استخر آقایان!!!
امروز داشتم فکر میکردم اینا اگر ازدواج کنن تکلیفشون چیه؟؟
مثلا دخترا تو عقد نامه مینویسن : همسرم موظف است هر روز ۲۰ تا لایک تو پست هام بزنه و روزی ۳۰۰ تا اسمایلی هاگ و بوس و این چیزا نثارم کنه… حق نداره وقتی دارم فرفر میکنم نزدیکم بشه!! ( یعنی در واقع هیچ وقت حق نداره نزدیکش بشه)
یا مثلا پسره شرط میکنه : اگر لباس خواستی باید توی فرند فید بهم بگی… اگر میخوای بری خونه ی مامانت اینا همیشه آزادی به شرطی که من خونه بشینم یا خونه ی مامانت اینا ADSL داشته باشن…
اما چیزی که محرزه اینه که تمام بچه های ایرونی اونجا عاشق همدیگه هستن…
لیستی از کسایی که عاشقشونم :
مثل اینکه فتوکپی های کج و کوله دلیل بر صحت مدارک در این مملکته!!! )
پ.ن : به خاطر ترس و لرز از مسائل امنیتی بنده هر گونه ارتباط با الف و تابناک و کردان و آکسفور و بوش و هر ذینفع دیگری را انکار میکنم و این عکس رو به نقل از تابناک اینجا قرار میدم… اسمایلی جویدن ناخنها از نگرانی و ترس !
منبع : تابناک
]]>خدا قبول کنه
بعضا بکام هم باید بگوید غلط کردم!!!
)" src="http://aminpakzad.persiangig.ir/image/emin/beckham.jpg" alt="" width="488" height="1457" />
سخنران جناب ناطق نوری بود!!
در حال سخنرانی داشت شدیدا مانور تبلیغاتی میداد!!! گویا تصمیم داشت در انتخابات ریاست جمهوری رای بیاره!!!
داشت از خاطراتش با ایشون تعریف میکرد که نمیدونم ۱۷ سال در زندان ساواک بوده و فعالترین انقلابی بوده و منم باهاش بودم و این چیزا…
بعد یهو جو گرفتش و گفت: یه روز به من گفتن یه ماموریتی هست اینو به کی بدیم که انجام بده؟؟
منم زود گفتم : به اسدالله !!! … البته ببخشید ها… من با شهید لاجوردی بد جور رفیق بودم… به همین خاطر اسدلله صداش میزدم!! )
کروبی هم در مجلس بود!!! داشت سرشو تکون میداد… مشخص بود که داره فحش میده ….
اما جای جالب سخنرانی مونده….
توی یکی از خاطره هاش برگشت گفت : ما در جریان انقلاب یک نفر از گروهک فرقان ( اگر درست یادم مونده باشه ) رو دستگیر کردیم….
من ایشون رو بردم پیش نمیدونم کدوم آقا و گفتم لطفا برای محاکمه ی ایشون یه قاضی تعیین کنید که خیلی قاطع باشه… ( یه چیزی تو مایه های اعدامش کنین بره )… یهو گفتن : خود تو!!!
گفتم من؟؟؟ مگه پدر من قاضی بوده؟؟؟ یا من قاضی هستم؟؟؟ …. اما اینطور شد که یه حکم هم واسه ما صادر شد و شدیم قاضی دادگاه اون فرد!!! و دیگه در اون شرایط مجبور شدم قبول کنم…. =))))))))))
یعنی یه کم فقط فکر کنید ببینید ایشون چی گفت؟؟!!!
میگه در رودربایستی شدم قاضی!!! نه درسی… نه حقوقی… همینطوری محض دوستی و رفاقت!!!
به به …. به به….
موفق و پیروز باشید.
]]>صادق جان بنده را به یک بازی وبلاگی جالب دعوت نمودند…. ۲۴ ساعت آخر عمر!!!… از اوجا که نگار جان هم دعوتمون کرده بود ، نشستم فکر کردم که چطور میشه همزمان با این ۲ قضیه کنار اومد؟؟ به این نتیجه رسیدم که چون شهلا و نگار هم سن و سال هستن ، بهتره که این دعوت نگار رو شهلا اجابت کنه و تا شهلا در پست بعدی به بازی نگار بپردازه ، منم امروز دعوت صادق عزیز رو اجابت کنم ( چه اجابت در اجابت شد!!!) و در مورد ۲۴ ساعت آخر عمرم بنویسم….
انشالله بعد از شهلا بنده به دعوت نگار خانوم پاسخ خواهم داد…. پس پست بعدی وبلاگ بازی دعوتی نگار رو توسط شهلا حتما بخونین!!!
به رسم بازی های وبلاگی بعد از بازی مردم را دعوت میکنن… اما من قبل از بازی این کار رو خواهم کرد….
از نگار عزیز…. آرش عزیزم…. شهلای گرامی… علیرضا ی گل….و بانوی گرامیشان…. و تمام کسانی که وبلاگم رو میخونن دعوت میکنم در این بازی شرکت کنن… چون حال وهوای آدم رو عوض میکنه….
پیش نوشت : جوزف عزیز ایلیا جونم رو قبلا دعوت کرده بود…. به همین خاطر من این کار رو نمیکنم…. ( اسمایلی ایلیا بعدا ناراحت نشی )
همونطور که گفتم صادق گرامی باعث شد که به موضوع مرگ بیشتر توجه کنم!!! آقا چون من کلا شادابم ، سعی میکنم اون ۲۴ ساعت آخر رو هم شادابی خودمو حفظ کنم….
صبح از خواب بیدار میشم…. شاد و شنگول میرم به مامان و بابا سلام میکنم!!! ( اسمایلی بچه مثبت) بعد یه املت مشتی برای صبحانه درست میکنم…. سعی میکنم کسی از موضوع مرگ من چیزی نفهمه…. در حین درست کردن املت اگر گاز گرامی مامان رو کثیف نکنم ، مامان عصبانی نمیشه و در نتیجه صبحانه با خوشی صرف خواهد شد…. اما اگر گاز رو خراب کنم حتما مامان دادش بالا میره و من مجبور میشم بگم که قراره بمیرم… ( چه راز دار!!!) که البته اگر بیشتر عصبانی بشه احتمالا برنامه ۲۴ ساعته کنسل میشه و بلیط بنده یکم جلو میفته!!!
خلاصه صبحانه رو که خوردم به بهانه ی یه سر بزنم به اتاقم از جمع کردن سفره فرار میکنم و میام میشینم پای یکی از پدیده های شوم ساخت دست بشر به نام کامی!!! اولین چیزی که نظرم رو جلب میکنه یک حرف تی آّی در گوشه ی راست فایرفاکسم هست!!! ۳۸۹ تا تویت جدید!!! برای اینکه ۲۴ ساعتم رو خراب نکنم همشون رو خوانده محسوب میکنم و انگار نه انگار ( اسمایلی سوت )…
ساعت ۹ صبح میباشد….. میشینم یک مقاله ی خوب در مورد لحظات آخر عمرم مینویسم و اینکه من کی بودم و یه بیوگرافی از خودم مینویسم که شاید درد دلی باشه و اعترافهایی که بعضا دوستان باید بدونن!!!
نوشتن مقاله حتما تا ساعت ۱۲ طول خواهد کشید… وقتی مقاله رو مینویسم سعی میکنم بیشتر جنبه ی اعترافی و متنبه بودن داشته باشه که به خاطر همین یادم میفته که به دوستانم چه بدی هایی کردم….
پس تلفن رو بر میدارم و به هر نحوی که شده حتی با التماس ازشون حلالیت میطلبم….
ساعت ۱۳ هست و مقاله رو تموم میکنم و میزارم تو وبلاگم… و ساعت انتشار رو تنظیم میکنم به فردا صبح و عنوان مطلب رو مینویسم : ۲۴ ساعت آخر عمرم چگونه گذشت؟!؟!
نهار میخورم…. چی دوست دارم؟؟؟ کشک بادنجان!! سعی میکنم اونقدر بخورم که قطر شکمم ۲ برابر بشه….
بعد از نهار یه کوچولو نماز ظهر هام رو میخونم و باز ابراز پشیمانی که چرا در این عمر کوتاه در خواندن نماز کاهل بودم!!!
ساعت ۱۵ میباشد و دوباره بر میگردم پای وبلاگم… آخرین نظرات رو جواب میدم و آخرین آپدیت های دوستان رو با اشتیاق میخونم و کامنت میزارم….
حالا ساعت ۱۷ شده و وقت خروج از منزله : میرم تو خیابون…. با چند تا از دوستان قرار حضوری میزارم و شده میرم دم در خونشون که ببینمشون….
میرم خیابان شهناز و کمی متلک پرانی ( یه کوچولو ) بدک نیست !!! ( بچه تو آدم نمیشی!! )
ساعت ۲۱ و من در خانه کنار خانواده هستم….
در ۲۴ ساعت فقط ۱ ساعت صبح و ۱ ساعت هم الان به آنها اختصاص دادم… وای که چه فرزند بدی بودم برایتان!!!
وای خدا!!! یک چیز مهم یادم رفت…. خواهر کوچکم را در آغوش میکشم و آنقدر میفشارمش که نفسش بند بیاد…. آخه خیلی خیلی اذیتش کردم….
با شناختی که ازش دارم حتما تا ساعت ۲۳ خواهد پرسید که چه چیزی به سرت خورده بود که منو تحویل گرفتی؟؟؟ و من ۲ ساعت تمام باید توجیحش کنم که دوستت دارم!!!!
شام را حین صحبت با خواهر گرامی صرف کردیم… جایتان خالی ماکارونی بود!!!
ساعت ۲۳ هست و میرم پای نماز آخر وقت ( طبق معمول) … ( خدایا منو ببخش) ۱ ساعتی صرف میکنم به التماس به خدا که به خاطر تمام حق الله ها و حق النفس ها مرا ببخش… حق الناس را تا حد امکان خودم سعی کردم خراب کاری نکنم!!! ( چه پر رو ) اصولا آدمی نیستم که در شرایط خاص رنگ عوض کنم… سعی میکنم همون باشم که همیشه هستم…. ( البته امروز ۱ ساعت بیشتر نماز خوندم …. اسمایلی خدا جون غلط کردم)
ساعت ۲۴ و من پای کامی : آخرین نطرات را میخوانم و وبلاگ های بچه ها و مطالب جدید ….
استاتوس یاهو را مینویسم : شب بخیر… برای همیشه!!!
امشب میرم طبقه ی بالا پیش خانواده بخوابم…. از بچگی در آغوش مادرم خوابیدن را بیشتر از هر چیزی دوست داشتم….
از مادرم خواهش میکنم در حال (هال؟؟) کنار من بخوابد….
در آغوشش میگیرم و ۵ ساعت باقی از ۲۴ ساعت را در آغوش او سپری میکنم…..
دوست دارم در آغوش مادرم جان دهم….
موفق باشید.