[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

امشب می میرم Bu akşam ölürüm

مورات کِکیل لی   murat kekilli

شعر: عثمان دمرن  osman demren

موسیقی: مورات کِکیل لی   murat kekilli

تنظیم: آحمت کُچ    Ahmet Koç

Bu akşam ölürüm … beni kimse tutamaz

امشب می میرم … کسی نمی تواند مرا بگیرد (کسی نمی تواند مانع شود)

Sen beni tutamazsın… yıldızlar tutamaz

تو نمی توانی مرا بگیری … ستاره ها نمی توانند مرا بگیرند

Bir uçurum gibi düşerim gözlerinden

همچون پرتگاه از چشمانت می افتم  ( چشمانت پرتگاهی می شود که از آن سقوط می کن)

Gözlerin beni tutamaz

چشمانت نمی توانند مرا بگیرند

Düşlerinde büyürüm büyürüm… kabusun olur ölürüm

در رویاهایت بزرگ می شوم …. کابوست شده و می میرم

Bir şiir yazarım… bir türkü söylerim

یک شعر می نویسم …. یک ترانه می خوانم

Bir sen olurum… bir ben ölürüm

یک بار تو می شوم …. یک بار من می میرم

Bu akşam ölürüm… sırf senin için

امشب می میرم …صرفا به خاطر تو

Beni ölüm bile anlamaz

حتی مرگ هم مرا درک نخواد کرد

Bu akşam ölürüm beni kimse tutamaz

امشب می میرم … کسی نمی تواند مرا بگیرد (کسی نمی تواند مانع شود)

Sen bile tutamazsın yıldızlar tutamaz

تو نمی توانی مرا بگیری … ستاره ها نمی توانند مرا بگیرند

Bir uçurum gibi düşerim gözlerinden

همچون پرتگاه از چشمانت می افتم  ( چشمانت پرتگاهی می شود که از آن سقوط می کن)

Gözlerin beni tutamaz

چشمانت نمی توانند مرا بگیرند

Düşlerinde büyürüm büyürüm… kabusun olur ölürüm

در رویاهایت بزرگ می شوم …. کابوست شده و می میرم

Bu akşam ölürüm… sırf senin için ölürüm

امشب می میرم …صرفا به خاطر تو میمیرم

Beni ölüm bile anlamaz

حتی مرگ هم مرا درک نخواد کرد

بیوگرافی خواننده :

در سال ۱۹۶۸ چشم به جهان گشود و دوره دبستان وراهنمائیش رو در شهر آدانا تمام کرد خوانواده اش در محله کوجاوزیر زندگی میکردند و چون وضع مالی خوبی نداشتند مورات در تعطیلات در قسمت جیحان آدانا توی یه مزرعه هندوانه کار میکرد به صورت رسمی در سال ۱۹۹۱ کار موسیقی رو شروع کرد و کلا پنج کاست بیرون داده ولی هیچ کدوم به اندازه آلبوم Bu Aksam Olurum  مورد توجه قرار نگرفت آهنگ بو آکشام الوروم روزها در همه جای ترکیه پخش میشد که به مورات کیکیلی تعلق داشت بعد از اینکه این آهنگ بیرون اومد خبری از مورات نشد همه میپرسیدن مورات الان کجاست و چیکار میکنه ؟
بعدا معلوم شد که او از زرق و برق استانبول فرار کرده و تو آدانا سکونت کرده بود موسیقی رو ول نکرده و به کار موسیقی تو آدانا ادامه میده و علاقه خودش رو به طرفداران زادگاهش با اینکار ابراز کرده.

منبع شعر : موسیقی ترکیه

منبع بیوگرافی : مای پرشین فروم

چیزی که میخوام الان در موردش بنویسم احتمالا عواقبی برام خواهد داشت… اگر زیادی بهم لطف کنن میگم مرتد شده!

اما در هر صورت این حرفو خواهم زد…

من نمیدونم چرا مملکت ما باید بیفته دست چند تا آدم جو گیر که در یک شرایط عادی یا بسیار شل یا بسیار سفت عمل کنن!

امروز جمعه ست… من هم عادت دارم مثل اکثر همشهری هام صبح های جمعه به پیاده روی در پارک یا کوهنوردی برم…

اما این جمعه با جمعه های دیگه فرق داشت… امروز روز اول ایام فاطمیه بود…

فکر میکنم مسئولین نیروی انتظامی یا بهتر بگم همین پاسبون های خودمون ایام مذهبی رو با ایام انقلاب اشتباه گرفتن!

آقا امروز پارک شاهگلی تبریز پر بود از مامورانی که ۴ تا ۴ تا قدم میزدن! انگار که حکومت نظامی شده باشه… بعضا هم با بیسیم به هم چیزایی میگفتن و یهو شروع میکردن به دوودن وسط جمعیت انگار که دارن دنبال تروریست ها میگردن…

اما چیز جالب اینه که سیاست این کار یه چیز دیگه ست… در حقیقت آقایون آخوند عادت دارن خوشی رو به چهره ی مردم بخشکونن!

به خصوص در این ایام که بهانه ای هم گیر آقایون میاد تا بریزن وسط مردم و ایجاد رعب و وحشت کنن که مبادا در ایام مذهبی کسی لبخند به لبش بشینه!

امروز برام خیلی جالب بود که خیلی ها پیراهن مشکی تنشون بود و با همون پیراهن ورزش میکردن…. این نشون از اعتقاد قلبی مردم بود… اما وقتی به بهانه ی یک روز مذهبی یگان ویژه تو خیابون راه بندازیم و حکومت نظامی علم کنیم خوب معلومه همون مردم از دین و مذهب و هر چیزی زده میشن…

حالا نمیدونم به چه زبونی باید به آقایون فهموند که بابا امروز هم یه روزه مثل روزای دیگه ی خدا… فقط امروز یکی وفات کرده! احترامش واجب! اما دیگه زور گویی برا چیه؟؟ حکومت نظامی چرا؟؟

یه چیز خوشگل دیگه هم بگم که نمونه تو این دل و جیگرمو نسوزونه! چند شب پیش رفته بودم همون پارک شاهگلی برای قدم زدن… هواش عالی بود… منم داشتم با دوستم قدم میزدم و خلاصه آرامش خاصی داشتم…

ساعت حدود ۱ نصف شب بود… پارک خلوت بود… اما صدای چند تا لات آرامش رو به هم میزد… اون جوونا عربده میکشیدن… داد میزدن آواز میخوندن . فحش های رکیک بلند بلند میگفتن تا حدی که بیشتر مردم از دستشون عاصی شدن… منم که تو حس آرامش خاصی بودم خیلی ناراحت بودم از این مزاحمت! به همین خاطر رفتم به دکه ی کلانتری که جنب پارک گذاشت و وارد شدم…

دیدم آقایون افسرا با سرباز ها لم دادن رو صندلی و دارن جومونگ نگاه میکنن!‌ بهشون گفتم همش بلدین به جوون بدبختی که مودبانه و آروم داره قدم میزنه اما مثلا مدل موش یه جوریه یا داره با یه دختر قدم میزنه گیر بدین؟؟ پاشین برین ببینین چه خبره؟؟ برین تو پارک ببینیم دارن عربده میکشن! اما آقاهه که نمیخواست جومونگو از دست بده با خونسردی گفت : داخل پارک در حوزه ی ما نیست… شما زنگ بزنین به ۱۱۰!!

برام خیلی جالب بود که همون آقایونی که پارک در حوزه شون نبود امروز از همون دکه چند تا ، چند تا می اومدن تو پارک و با حرکت های خاص پلیسی ترس تو دل مردم میریختن… تا حدی که بیشتر مردم ترجیح دادن برن خونه هاشون تا اینکه از هوا لذت ببرن!

امیدوارم درک و فهم و شعور حتی یه ذره هم که شده به مغز آقایون وارد بشه تا بدونن که دین و مذهب زوری نمیشه! وقتی تو دل هر جوونی حتی ذره ای محبت ائمه وجود داره با این کارا نباید اون محبت رو از بین ببرین! با این کارهای بی جا نباید همون حب و علاقه رو هم بکشین .

پی نوشت : پارک شاهگلی یکی از پارذک های بزرگ تبریزه که من علاقه ی خاصی بهش دارم… به همین خاطر معمولا هر چند شب یک بار برای قدم زدن میرم اونجا… یا صبح های جمعه برای ورزش میرم…

باهام خوب نبود… بهم نارو زده بود… اما دلم میگفت به فرصت دیگه… میگفت تو که علاقه داری بهش… پس بیا و یه فرصت دیگه بهش بده… ( این چیزی بود که دل میگفت! این چیزی بود که اون اسمشو فرصت نمیزاره! بهش میگه منت!)

اما دل این چیزا حالیش نیست… دل میگه برو دنبالش…

باهاش صحبت کردم… گفتم با هم رو در رو صحبت کنیم… اما گفت نه! طوری هم این کلمه رو گفت که انگار من بودم که اونو اذیت کرده بودم…

شاید وقتش رسیده که بگم :‌آدمک آخر دنیاست! بخند!

خیلی وقت بود وقت نمیکردم اینجا رو آپ کنم…. از همگی پوزش میطلبم

آقا اخبار زیاده….

در ایام یعد به مدت ۱۶ روز تمام در سفر های ایرانگردی میبودیم… جای شما خالی ، سفر خوبی بود.

اولش رفتیم شمال… خیلی خوب بود و کلا آدمایی خوش رو و مهمان نوازی بودن ( منظورم اونایی هست که در مسیر ما در رشت و انزلی و چند تا شهر دیگه بودن)

۳ روز اول سفر شمال بودیم… و بعد به مشهد مقدس رسیدیم… اونجا خونه ی عمه جانم ماندگار شدیم. زیاد از خونه بیرون نمیرفتم اما چیزی که حاضرم قسم بخورم اینه که اگه مشهد امام رضا رو نداشت ، سالی یک بار حتی افغان ها هم اونجا رو برای گردش انتخاب نمیکردن…

یادمه به چند نفر گفتم این مشهد جز حرم مطهر دیگه چیا داره؟؟!! و اونها هم جواب دادن طرقبه و شاندیز و کوه سنگی!!

اما به جان شما نباشه و به جان خودم هر کدوم که رفتم چیز قابل لمسی توشون نبود! میشه گفت از نداری داشتن به این جاها افتخار میکردن!!! یعنی هیچ کدوم به پای یک شاه گلی تبریز هم نمیرسیدن!

بعد از  مشهد راهی یزد شدیم… شهری که خاطره ی خوبی ازش داشتم اما رفتار مردمش متاسفانه کاری کرد که دوباره به یزد نخواهم رفت! از بدو ورود به یزد مردم به ما به چشم اسکناسی که دو تا پا داره نگاه میکردن! تا ساعت ۱ نصف شب جلوی ستاد های اسکان مسافرین ایستاده بودن و اتاق و خونه ی اجاره ای با قیمت های بالا پیشنهاد میدادن! مسئولین شهرشون اکثر مکانهای دیدنی رو بسته بودن یا کاری کرده بودن که فقط برای بازدید تور ها باز باشه!

وقتی صبح به یزد رسیدیم تا ظهر جاهایی رو که در نقشه علامت خورده بودن رو در برنامه مون قرار دادیم که به دیدنشون بریم اما وقتی دیدیم یا بسته ست یا فقط برای بازدید تور های گردشی بازه ترجیح دادیم همون روز یزد رو ترک کنیم و به کرمان بریم… به همین خاطر بعد از نصف روز گردش در یزد به سمت کرمان حرکت کردیم و شب به کرمان رسیدیم.

مردمی واقعا مهمان نواز ، مسئولانی به فکر و خدمات شهری بسیار زیبا و روابط ستاد های نوروزی بسیار منظم و خوش برخورد.

در کرمان جاهای دیدنی بسیاری رو دیدم که عکس هاشون رو در فلیکرگذاشتم.

بعد از کرمان به بندرعباس رفتیم… شهر زیبایی بود و باز مردمش خیلی ساده و مهمان نواز بودن… برخورد هاشون بسیار خوب بود و از همه مهم تر ساحلی زیبا داشت که قدم زدن شبانه خستگی چندین روز سفر رو از تنمون در آورد.

بعد از بندر عباس رفتیم جزیره ی قشم. جایی واقعا با حال برای گردش و تفریح و خرید. جزیره ای متشکل از چند شهر کوچک. برای تفریح جای بسیار خوبی بود.

اونجا جت اسکی سوار شدم. جای شما خالی. مزه ش هنوز زیر زبونمه

بعد از قشم به سمت کیش حرکت کردیم که متاسفانه با طوفان برخورد کردیم و به خاطر زیق (ذیق؟ ظیق؟ ذیگ؟ زیگ؟… )  وقت نتونستیم یکی دو روز در بندر لنگه منتظر باشیم تا دوباره قایق ها حرکت کنن… به همین خاطر به سمت شیراز راه افتادیم.

شیراز هم شهر بدی نبود اما متاسفانه مردم اونجا هم به مسافرین به چشم اسکناس های پا دار نگاه میکردن… و قیمت بلیط جاهایی که ما در تبریز حوصله ی دیدنشو هم نداریم اونجا با قیمت های ۱۰۰۰ تومنی براشون بلیط گذاشته بودن!

یادمه روز آخر که هتل رو تخلیه کردیم و راهی شهر شدیم که گردش کنیم ، بعد از چندی گردش در خروجی شهر به سمت تخت جمشید در پیاده رو زیر اندازی پهن کردیم تا کمی رو بشینیم و استراحتی بکنیم و به سمت تخت جمشید حرکت کنیم و بسیار برای من جالب بود که بعد از نیم ساعت که یه چایی خوردیم و جمع کردیم که بریم ، آقای پارک بان با کمال پر رویی تشریف آوردن و ۵۰۰ تومن به خاطر نشستن در پیاده رو از ما درخواست نمودند!! جالبه که وقتی من اعتراض کردم که این چه وضعیه و خواستم با پلیس تماس بگیرم ، منت سرم گذاشت که حالا خوبه عیدی مون رو نخواستیم!!!!!!!

در اون وضعیت واقعا برام جالب بود که چرا باید در چند شهری که مسافر درشون زیاده اینقدر سوء استفاده از مسافرین بشه که برای نشستن در پیاده رو هم ازشون پول درخواست کنن!!!

از شیراز هم به سمت اصفهان حرکت کردیم که در مسیر توقفی چند ساعته در تخت جمشید داشتیم…. کاخهایی واقعا دیدنی و نماد اقتدار و شکوه ایران باستان…. اونقدر از دیدن اونجا لذت بردم که بعد از نهار دوباره بلیط خریدم و وارد شدم تا هر چه بیشتر به تمدن ۲۵۰۰ ساله افتخار کنم. شب به اصفهان رسیدیم… شهر زیبایی بود… اما چیزی که برام جالب بود اینه که همچین جاهای دیدنی خاصی هم نداشت که اینقدر روش مانور میدن!! یعنی تا اونجا که من دیدم چندین تا پل بر روی زاینده رود زده بودن و هر کدوم رو با یک اسم به عنوان جای دیدنی ثبت کرده بودن! مثلا آخرش هم نفهمیدم فرق پل خاجو و ۳۳ پل و چند تا پل دیگه تو چیشون بود اما الحق و الانصاف شهری تمیزی بود… البته میدان نقش جهان رو هم دیدم… بالاخره به دور از انصافه که بگم خوب نبود… اما وقتی عمارت عالی قاپی رو دیدم که چیزی جز چند تا ستون نبود و سقفی که ریخته بود و نقاشی ۲ زن بر روی دیوار ، واقعا چیز دیدنی در این امارت هم توجهمو جلب نکرد!

از اصفهان هم به طرف قم رفتیم و یکی دو  روز هم به زیارت حضرت معصومه و جمکران نائل شدیم. و روز ۱۴ فروردین از قم به سمت تبریز حرکت کردیم و خلاصه شب به خونه رسیدیم!

این بود انشای من

اما چیزی که برام جالبه و دوست دارم در موردش حرف بزنم اینه که چند بار شنیده بودم که از شهر تبریز به عنوان شهر بدون گدا یاد کرده بودن که چون شهر های دیگه رو ندیده بودم ، هر از چند ماه یک بار که در خیابون گدایی میدیدم میگفتم این چجور شهر بدون گداییه! اما واقعا وقتی چهار راه های شهر های اصفهان و شیراز و قم  رو دیدم به این جمله ایمان آوردم.

آقا در این شهر هایی که گفتم اونقدر گدا زیاد بود که احساس میکردم شاید گداها برای سفر نوروزی به اینجا اومدن و در حین سفر میخوان در آمدی هم از چهار راه ها کسب کنن!!

یعنی سر هر چهار راه اگه ۴ تا گدا نمیدیدیم نگران میشدیم که اینا چرا عده شون کمه!! اون هم گداهایی با سن ۸ تا ۱۴ سال!!

خلاصه اینو از صمیم قلب میگم : بعد از یک گردش ۲۰ روزه در دور ایران و مسافرتی ۹۰۰۰ کیلومتری ، هر چه بیشتر از قبل عاشق شهرم شدم و الان واقعا قدرشو میدونم.

پی نوشت : بعضی دوستان احساس میکنن بنده خصومت خاصی باهاشون دارم که در مورد یک شهر توریستی چیزی مینویسم! اما این نوشتن من فقط و فقط چیزیه که به چشم دیدم! نیازی نیست احساساتی با این گزارش برخورد کنیم. فقط بیاین رفتارمون رو عوض کنیم تا دیگران همچین چیزی نبینن که در موردش بنویسن.

چند چیز خاص هم در شهرهایی دیدم که دوست نداشتم در موردش بنویسم اما چون مورد حمله قرار گرفتم باید بگم که به چشم دیدم زن تهرانی رو که در چادرش تنها بود و مردی از اهالی یکی از همین شهر های توریستی قصد شومی در موردش داشت که توسط پلیس بازداشت شد.

پی نوشت در تاریخ ۳۰ فروردین به گزارش اضافه شد.

تو ۲ ماه اخیردر زمینه ی کار و فعالیت در اجتماع و مشکلات و دانشگاه و مشکلات عاطفی و تمام چیزایی که فکر بکنید نفر اول بودم! یعنی این مدت هر بلایی سرم اومده … اما تنها چیزی که یاد گرفتم ۲ تا نکته بوده :

۱- اونقدر باید پول داشته باشی که همه رو بنده ی خودت بکنی.

۲- باااااااااااااااااااااااید از این خراب شده بری…

خیلی جالب بود وقتی میدیدم با منی که در زمینه هایی متخصص هستم چه رفتاری میشه… خیلی جالبه که میبینم کسانی که هیچ چیز از تخصص من حالیشون نیست به راحتی میشن مدیر عامل یه شرکت و با پول و روابط قرارداد های کلان میبندن و میشن سرمایه دار…

خیلی جالبه که میبینم عمو جان اونقدر پولداره که یک آپارتمان ۱۵۰ متری در بهترین نقطه ی تبریز رو میده به پدر و مادرش تا راحت زندگی کنن… آپارتمانی که ۳۰۰ میلیون تو جایی مثل تبریز قیمت داره…

و هزار تا بدبختی دیگه…

حالا باید به خودم بگم مادر بزرگه چرا نباید عمو رو بیشتر از بقیه بچه هاش دوست داشته باشه؟؟

حالا باید به خودم بگم چرا نباید من پولدار بشم؟؟

حالا باید به خودم بگم چرا نباید از این خراب شده برم؟؟

باز خدا رو شکر این پسر عمو ی ما یه کاری هم برای ما تو شرکتش جور کرد که سرمون گرم بشه و به این چیزا زیاد فکر نکنیم….

حالا ۲ تا تصمیم گرفتم :

۱- به خودم جلوی شما قول میدم به کمک خدا اونقدر پولدار و موفق خواهم شد که کارهایی رو برای اطرافیانم انجام بدم که عموم برای پدر و مادرش میکنه…. اونقدر پولدار بشم که همه رو بنده ی خودم کنم….

۲- یه روز از این خراااااااااااااااااااب شده میرم…

حالا حتما میگید این عنوان چه ربطی به ماهواره داشت… اما اگه از دید استعاری نگاه کنید اصلا منظورم اون ماهواره نبود… منظورم ماهواره ی امید و آرزو هام بود که چند روزه به آسمون پرتاب کردم… ماهواره ای که امیدوارم همون بالا اونقدر بچرخه و منظر بمونه تا خودمو بهش برسونم….

حالا که دق و دلی مو سرتون خالی کردم بیاین یه مطلب هم از همین ماهواره ی امید براتون بگم که زیاد اذیتتون نکرده باشم….

میگه اولین پیامی که از ماهواره ی امید دریافت شد این بود :

من رسیدم… کی قراره برگردم؟؟

اولین کشف علمی ماهواره امید این بود :

زمین گرد است!

اولین ماموریت ماهواره ی امید با موفقیت تمام شد…. ماموریت این بود :

ماهواری امید از سیاره زهره و ناهید خواست حجاب اسلامی را رعایت کنند.

همچنین آن دو سیاره محترمه را به پشت کهکشان راه شیری هدایت کرده و به سیاره ی کیوان اکیدا توصیه کرد که مسیر خود را از آن طرف ها نیندازد!

گویا کیوان چند روز پیش دچار ناهید گرفتگی شده و به ناهید چشمک زده بود… و مطمئنا این حرکت غیر اخلاقی از چشمان تیز بین ماهواره امید به دور نبوده است.

و اولین تاثیر ماهواره ی امید بر فضا :

چند روز پیش دو تا ماهواره آمریکایی و روسی هم با هم تصادف کردن… کارشناسان علت حادثه رو بعد از بررسی جعبه سیاه ماهواره های نابود شده کشف کردند…

گویا ماهواره ی امید که اولین روز بوده تو فضا داشته میچرخیده جو گیر میشه و لایی میکشه… اونا هم هول میشن و تصادف میکنن

آخرین پیام در یافتی از ماهواره امید هم این بود :

من گم شدم! (

دست خطی که تو را عاشق کرد…. شوخی کاغذی ماست ، بخند!….

آدمک خر نشی و گریه کنی…. کل دنیا سراب است بخند….

آدما چطوری میتونن به این راحتی با احساسات دیگران بازی کنن؟؟ واقعا ارزششو داشت که به من دروغ بگی؟ وقتی چند بار گفتم رک و راست حرفتو بزن چرا نگفتی بی خیال شو؟

این اولین باره که توی یک روز دارم ۲ تا پست مینویسم… فکر میکنم حالم بد جور گرفته شده… دوست دارم دیگه اسمی ازش نبرم…

حوصله ی زیاد حرف زدن ندارم… اتفاق زیاده و منم پست واسه نوشتن زیاد دارم… اما نه حوصله ی نوشتن هست و نه وقتش…

امتحانا شروع شدن و بنده نیز تا پایان نخواهم نوشت… البته درس هم  به زور میخونم… اما هر چی که هست سعی میکنم بخونم…

راستی… سریال پریزن بریک هم رسیده دستم… حالا موندم چطوری میخوام جلوی اون دووم بیارم و درس بخونم

اینم ببینین… خیلی خوشگه

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

یعنی در این لحظه که بنده در این لایه ی زمانی در حال تایپ میباشم ، در لایه ی زمانی دیگر در حال تنظیم همین نوشته هستم و در لایه ی زمانی دیگه دارم به کامنت های این نوشته پاسخ میدم!

به نظر من تمام اتفاقات زندگی و در کل تمام لحظات آفرینش پیوسته  و به طور موازی ( همزمان) در حال تکرار هستند….

فقط کافیه برای حرکت در زمان ، در همان لحظه لایه ی زمانی خودمون رو عوض کنیم…

با این کار احساس میکنیم که در زمان سفر کردیم….

یعنی پس سفر در زمان ممکنه و میشه با حرکت در این لایه ها به گذشته بازگشت…

پ.ن : این نظریه هیچ مبنای علمی ندارد و تنها در گلوی اینجانب باد کرده بود که بعد از مدتها گفتیم در اینجا رهاسازی نماییم تا معده ی گرام کمی بیاساید!

هفته ی قبل دعوتی توسط خانم پولاد زاده از بچه های فرندفید به عمل اومد برای جشن شب یلدای وبلاگستان و مراسم تودیع مدیر سابق پرشین بلاگ و معرفی مدیر جدید…

بعد از چند دقیقه تامل به این نتیجه رسیدم که چه فرصتی بهتر از دیدار دوستان گل فرندفیدی که اکثرشون هم وبلاگ نویس مطرح هستند و حتما در جشن حضور دارن….

خلاصه برنامه ریزی کردم و با دوستان عزیزم (ویدا ، یک فتحی و ">چند نفر دیگه) هماهنگ شدم و برای شب قبل از مراسم بلیط تهیه کردم…

ساعت ۶ صبح روز شنبه سی ام آذر ماه وارد ترمینال غرب تهران شدم و به طرف منزل پسر خاله ی عزیزم که ساکن تهران هستند حرکت کردم… خونه ی پسر خاله م از فرط خستگی دراز کشیدم و خوابم برد…. ساعت حدود ۱۲ بود که بیدار شدم و سراسیمه رفتم تو خیابون دنبال یه کافی نت که اعتیاد م رو رفع کنم… ) خلاصه خودمو به یه کافی نت در میدان جمهوری رسوندم و خبر رسیدنم رو توی سایت نوشتم و برگشتم خونه که آماده بشم….

ساعت ۳٫۳۰ با جناب فتحی قرار داشتم که با هم به طرف جشن بریم که کمی دیر شد و حدود ساعت ۴٫۳۰ به محل جشن رسیدیم….

مراسم واقعا عالی ای بود… اما جالبترین قسمتش جایی بود که آقای رضوانیه چند تا عکس معرفی میکرد تا مردم بزارن تو وبلاگشون برای بازدید بیشتر و  آخرین عکس که از بخشی از سریال لاست انتخاب شده بود و عکس جک شفرد بود…

توی اون قسمت بنده کلی حال کردم و آبروی  یک فتحی عزیز رو بردم….

دومین قسمت جالب برنامه به نظر من همون کلیپ کارتونی بود که در مورد رفتن آقای بوترابی بود…. ( بر خلاف سعید من خیلی از اون کلیپ خوشم اومد)

و اما جالبترین بخش سفر یلدایی من بعد از اتمام مراسم بود!

وقتی مراسم تموم شد بدو بدو همه ریختیم تو سالن که دوستان رو زیارت کنیم… اول ویدا رو دیدم… کلی خوش به حالم شد… بعد یکی یکی هزار تا آدم دیگه رو زیارت کردیم….

آخر سر رفتیم تو حیاط و چند صد تا عکس گرفتیم… و با دوستان گلم واقعا بهم خوش گذشت….

برخورد دوستان گرامی واقعا خوب و عالی بود… اما برخورد ۳ نفر با اونی که انتظار داشتم فرق داشت… و از اونجا که به خودم قول دادم حتما مطرح کنم اینجا مینویسم….

۲ نفر اول طوری رفتار کردن که واقعا ذوق زده شدم… یکیشون نوید کاشانی عزیزم بود که ازش انتظار اینقدر خون گرمی رو نداشتم… دومی نادر گرامی بود که واقعا سنگ تموم گذاشت…

یک نفر دیگه هم که بنده لقب آقای سرما رو براشون مناسب دیدم ، بر خلاف چیزی که انتظار داشتم بسیار خنک بود…. طوری که بنده با آغوش باز رفتم طرفش و ایشون فقط یک نگاه به بنده کرد و گفت سلام و رو شو کرد یه طرف دیگه!

حالا جالبه که ایشون در وبلاگستان به نقل مجلس و مایه ی دلخوشی وبلاگستان و آقای خوشمزه معروف هستن!

بعد از مراسم… با جناب فتحی و مهران و علی رضا ایجکسی و سیاوش ، سوار پرشیا ی جناب خلیلی شدیم و ایشون زحمت کشیدن و ما رو رسوندن…

بعد از اینکه از همه جدا شدیم ، آقای فتحی عزیز زحمت کشیدن و بنده رو تا خونه ی پسر خاله ی گرامی همراهی کردن که واقعا جا داره یک تشکر بسیار ویژه ازشون بکنم که رسم مهمان نوازی رو به جا آوردن و اجازه ندادن بنده در شهر غریب تنها در خیابان ها و اون هم در اون شب سرد سرگردان بشم…

بعد از اینکه از جناب فتحی گرامی خداحافظی کردم… رفتم منزل پسر خاله ی عزیزم و با ایشون و خانم ش مراسم یلدا و انار و شکم چرانی و فالگیری رو به جا آوردیم….

ساعت ۱۱ شب  میباشد و بنده در ترمینال غرب سوار اتوبوس میشوم!

ساعت ۹ صبح یکشنبه اول دی ماه وارد ترمینال تبریز میشویم و به سوی خانه ره سپار میگردیم…

پ.ن.۱ :جا داره از تمام دوستان گلم که اونجا اومدن و بنده رو هم به شادی تحویل گرفتن تشکر ویژه کنم….

پ.ن.۲ : آرزو میکنم این صمیمیت بین دوستان عزیزم همیشه بر جا باشه و فرصتی باشه تا دوباره اونها رو در جشنی دیگر و در همایشی بزرگتر زیارت کنم…

پ.ن.۳ : دوست داشتم دوستان بیشتری + + + رو زیارت کنم که متاسفانه هر چقدر اصرار کردم افتخار حضور ندادند… باشد که آنها نیز رستگار گردند…