چند وقت بود میخواستم در مورد “المپیک برای ایرانیان” یا بهتر بگم ، “فرصت جهانگردی برای ورزشکاران ایرانی در المپیک” بنویسم!! و توش این افتضاح هایی رو که به بار آوردن رو بررسی کنم….

امروز به خاطر همین موضوع نشستم از صبح تا عصر پای برنامه ی المپیک ۲۹ که از شبکه ی ۳ سیمای ایران پخش میشه ، و مصاحبه های بیشتر ورزشکارا رو دیدم…

برام جالب بود… نظرم کامل در مورد کم کاری ورزشکارا و همینطور کم کاری فدراسیون برگشت!! اما چیزی که مطمئنم اینه که مدریت ها غلط بوده!!! انتخاب ها غلط بوده!! و امکانات کم بوده!!! اما تا دلتون بخواد دلسوز داریم…

این چند روزه در تمام مصاحبه هایی که ورزشکاران بعد از باخت های سریالی انجام میدادن… متوجه شدم که تمام اونا از فدراسیون هاشون راضی هستن… به خصوص ورزشکاران جوانی که تازه کار بودن و اکثرا در یک رشته ی جدید و تنهایی برای مبارزه رفته بودن…

مثلا خانوم سارا خوش جمال امروز واقعا عالی به میدان رفت و بعد از باخت هم بسیار خوش رو بود… وقتی با مربی ش حرف میزدن مشخص بود که از کار سارا راضی بوده….

یا وقتی با دونده ی ایران که شانس مدال هم داره مصاحبه شد ایشون اشاره کرد که ۶ ماه مونده به المپیک بنده به فدراسیون گفتم که مربی روس من ناکارامده و ردش کردیم رفت و فدراسیون قول داده که مربی صاحب نام مراکشی رو برام بیاره….

در کل با جنجال های کنترل شده ای که فردوسی پور و خیابانی به خاطر کنترل ذهن مردم در تلویزیون انجام میدن و خودشون رو کاسه ی داغ تر از آش میکنن ، من فکر نمیکنم که ایراد از ورزشکارای ما بوده!! اونا تا توان داشتن تلاششون رو کردن… مطمئنا هیچ ورزشکاری دوست نداره بازنده باشه!!! پس چرا وقتی برنده میشه به اسم خودمون مینویسیم و میگیم به خاطر دعای خیر مردم و پشتیبانی مسئولین؟؟؟!!!

از طرفی هم فدراسیون ها تا در توان داشتن سعی کردن به داد ورزشکاران برسن….

اما مشکل کجاست!!؟؟ مشکل همون در توان داشتنه!!!

چند روز پیش در خبر ها خوندم که علی کفاشیان دبیر کل کمیته ملی المپیک ادعا کرده بود که ۸ میلیارد  تومان خرج سفر کاروان المپیک شد و هیچ نتیجه ای نیاوردیم!!

جمله دقیقا اینگونه بود : ” کمیته ملی المپیک برای ورزشکاران المپیکی ۸ میلیارد تومان هزینه کرده است و از بین همه ورزشکارانی که این هزینه شامل آنها شده است تعدادی به عنوان نمایندگان ایران راهی المپیک شدند اما متاسفانه انتظارات برآورده نشد به جای باختن باید بگویم بد باخته ایم ” (به نقل از روزنامه ی هموطن سلام)

اما این آقا که با افتخار تمام این ارقام رو میداد و ورزشکاران بیچاره رو ریز سوال میبرد باید خجالت میکشید که آمریکا فقط برای تیم شنا ش همین مبلغ رو هزینه کرده بود!!! توجه کنید که فقط برای هر عدد مایو ی شنا ۷۰۰ دلار پول داده شده بود ( و البته از حمایت کامل ناسا هم بر خوردار بود. )

حالا واقعا مشکل کجاست؟؟؟

به نظر من تیم های ورزشی تازه دارن پیشرفت میکنن…. این باخت ها نشان از هدایت صحیحه!!

امسال تنها سالی بود که ایران واقعا جایگاه خودش رو پیدا کرد…

فرض کنید رضا زاده ، دبیر ، خادم و ساعی نبودن!!! دیگه کی قرار بود مدال طلا بیاره؟؟؟

اصولا موفقیت چند نفر ورزشکار که ذاتا قهرمان هستند رو به حساب زحمات فدراسیون قرار میدادیم… و حال میکردیم که در جهان اسم و رسمی داریم و هزار بار رضازاده رو تبلیغ میکردیم… اونم با آهنگ ورزشکاران ، دلاوران ، نام آوران ….!!!

اما الان واقعا ورزش کشور داره جای خودشو میگیره… ورزشکارهای دیگه هم به چشم میان… کم کم با این کارهاست که دیگه اگر یه قهرمان مسدوم بشه دیگه نگران نخواهیم بود!! چون دیگری راحت میتونه ادامه بده….

در کل دوست دارم نظر شما رو هم بدونم…

آیا کم هزینه شده بود؟؟؟

آیا جای رضازاده ها و دبیر ها خالی بود؟؟؟

آیا فدراسیون ها کم کاری کرده اند؟؟

آیا ورزشکاران بی غیرت تشریف دارند؟؟؟

کمی فکر کنیم.

پی نوشت ۱ : یکی از دوستان یاد آوری کرد که وضع روحی ورزشکاران ما زیاد تعریفی نداشته به گفته ی دبیر کل المپیک.

و البته در خبری مرتبط باید بگم که مشت زن کشورمون بعد از باخت گفت تمام زحماتم در این ۸ سال به هدر رفت… همه چیز برام تموم شد… من به این جایزه احتیاج داشتم!!! آیا ورزشکاران ما باید با استرس جایزه به میدان برن؟؟؟

پی نوشت ۲ : امروز بعد از باخت یکی از کشتی گیر ها وقتی با مربیش مصاحبه شد ایشون با جدیت تمام اشاره کرد که اولا بچه ها روحیه ندارن!! بعد گفت فلان کشتی گیر روانش مریضه!!! و در آخر هم گفت کشتی رو با جیگر میگیرن!!! ))))))))))))))

معمولا عاشق مطالب انتقادی هستم…

چند وقت پیش عکسی از تبریز منتشر کردم که انصافا آبروریزی بود برای شهرداری تبریز…. (که خوشبختانه زود تر رفع شد )

پل های نمادین....

به خاطر اینکه در مقابل این اتفاقات از زحمات دوستان هم تشکری کرده باشم، چند روز پیش میخواستم در مورد پارک ائل گلی ( شاهگلی) تبریز به عنوان تنها پارک قابل افتخار تبریز مطلب بنویسم… ( که واقعا براش زحمت ها کشیده شده که نباید نادیده گرفته بشه)

حتما تا حالا حداقل اسمشو شنیدین :

تنها پارک قابل افتخار تبریز

تنها پارک قابل افتخار تبریز

به خاطر همین رفتم اونجا که چند تا عکس خوب ازش بگیرم و مطلب م رو بنویسم که متوجه چند تا چیز واقعا جالب شدم!!

برای اولین بار بود که در تبریز همچین کاری میکردن!!! به قول خودشون نبض شهرمون بد جور تند شده!! احتمال سکته میره….

حالا حتما میپرسید چی بوده؟؟  “امکانات فرهنگی برای مسافران و مهمونا ی پارک” :دی

جا داره از مسئولین گرامی سازمان پارک های تبریز به خاطر این حرکت واقعا قشنگ تشکر کنم….

یک ایستگاه نقاشی زیبای برای مهمانان پارک

یک ایستگاه روزنامه خوانی برای مسافران...

استقبال دیدنی بچه ها

بچه ها واقعا شادند...

لذت فقط برای بچه ها طراحی نشده است....

جالبه که اون روز که در حال تهیه ی گزارش بودم بر سر روزنامه ی خبر ورزشی دعوایی بود!!! همه دنبال خبر ورزشی میگشتن که تا آخر دست یه پسر جوون بود که به هیچ کس هم نداد!!! )

در انتهای گزارش دوست دارم دوباره از زحمات سازمان پارکهای تبریز برای فعالیت های فرهنگی زیبایی مانند این تشکر کنم.

پ ن : تمام عکس ها توسط گوشی k800i گرفته شده… به خاطر کیفیت پایین عذر میخوام.

الان داشتم در خیابون راه میرفتم که دیدم ماشالله تمام خیابانها چراغونی بودن!!

قربان آقا امام زمان برم که در روز اول تولدشون اینقدر خوش قدم بودن که تمام خشکسالی ها و کم آبی ها و کم برقی ها یهو تموم شد!!

نمی دونم والا!! اگه یه بدبختی پیدا بشه و بگه آقا در نیمه شعبان چرا اینقدر چراغونی کردین؟؟ آقایون میگن :

ای ضد انقلاب!!… ای کافر… ای بی دین… به اما زمان گیر دادی؟؟ اصلا چطور جرات میکنی در مملکت اسلامی که اینقدر با عدالت توش رفتار میشه در مورد این چیزا حرف بزنی؟؟؟ اصلا ببینم تو این هفته چرا تو نماز جمعه نبودی؟؟!!!!

یک سوال‌ : آیا در این شرایط فشار مملکت و خشکسالی و این چیزا اگر خیابان ها کمتر چراغونی میشد آقا متولد نمیشدن؟؟ یا دیر تر ظهور میکنن؟؟؟

به خدا مملکت داری صحیح و مدیریت درسته که خوشایند آقا امام زمانه… نه چراغونی کردن و تند روی!!

پ ن : امروز هم وزنه بردار و مشت زن کشورمون در رقابت های المپیک ۲۹ باختن…. به قول فردوسی پور امروز هم به صورت هماهنگ و سریالی بچه ها باختن… به امید باخت های افتخار آمیر دیگر…