سلام…
چند روزه بحث های وبلاگ رو خیلی سیاسی کردیم !!!
گفتم چند تا آهنگ گذاشتیم… چند تا جک نوشتیم…. تا میتونستیم غیبت رونیکا و آرش و بقیه رو کردم… چه خوبه که در مورد آثار دیدنی هم حرف بزنیم تا هم جو کمی عوض بشه و هم بتونیم چیزی رو که میدونیم به دوستان هم انتقال بدیم….
میخوام امروز در مورد مقبرة الشعرای تبریز حرف بزنم…

مقبرة الشعرا که تعریب کلمه ی گورستان شاعران است یکی از مکان های تاریخی و دیدنی شهر تبریز است که علاوه بر این که آرامگاه تعداد زیادی از شعرا است ، آرامگاه بسیاری از عرفا و بزرگان و حتی مردم معمولی نیز در این مکان واقع شده است.

عکس از پارک اطراف بنا

عکس از ورودی پارک

عکس از مرکز بنا به سمت آسمان

موقعیت مکانی :
محله ی سرخاب تبریز که از شمال به کوه عون بن علی ( عینعلی یا عینالی ) و از مغرب به شتربان و از جنوب به مهران رود محدود است ، از محلات بسیار قدیمی شهر تبریز به شمار میرود.
قبرستان قدیمی سرخاب یا مقبرة الشعرا که در قرون اخیر مدفن مشاهیر ادبی بوده است ، در حال حاضر به جنوب خیابان عارف و شرق خیابان ثقه الاسلام اطلاق میشود. و آنچه که مسلم است ، تا قرن هفتم در تذکره و شرح حال شعرا ، این مکان به آرامگاه شاعران بزرگ و مشاهیر ادبی لقب داشته… اما متاسفانه اکنون اثری از قبر هیچ یک از این مشاهیر نیست!!!

هم اکنون این قبرستان به پارک تبدیل شده است….

این بنا در مجاورت خیابان ثقة الاسلام و در جوار امامزاده سید حمزه که از مهم ترین امامزاده های شهر تبریز است واقع شده است.

تاریخ بنا :

تاریخ بنای این مکان تاریخی در پرده ای از ابهام است و هر کس در این باره نظری دارد. ولی بر اساس این که بقعه ی اسدی طوسی در این مکان واقع شده است و این شخص یکی از  شاعران برجسته ی قرن چهارم هجری قمری می باشد ، قدمت این بنا بیش از هزار سال تخمین زده می شود.

تخریب :‌
مقبرة الشعرا در سال ۱۱۵۷ هجری شمسی (۲۳۰ سال قبل) بر اثر زلزله ی هولناکی که بر اثر آن شهر تبریز به کلی ویران گردید و با خاک یکسان شد ، تخریب گردید و از آن سال به بعد به گورستانی متروکه مبدل گشت.

بنای یادبود :
ولی خوشبختانه در سال ۱۳۵۶ هجری شمسی ( ۴۰ سال قبل) بنایی یادبود بر روی این گورستان احداث گردید تا یاد و خاطره ی شاعران و عارفانی که در این محل آرمیده بودند برای همیشه زنده بماند. هم چنین در سال ۱۳۶۸ پس از درگذشت محمد حسین بهجت تبریزی (شهریار) شاعر بلند آوازه ی آذربایجان بنا به وصیتش ،پیکر او را از تهران به تبریز منتقل نمودند  در مقبرة الشعرا به خاک سپردند.
تا حدی به تعدادی از شاعران بزرگ آرامیده در این قبرستان اشاره میکنم….

۱- اسدی طوسی : ابو نصر علی ابن احمد ، اسدی طوسی اولین شاعر مدفون در مقبرة الشعرا بوده . که قصاید و مناظره و گرشاسب نامه و کتاب الابنیه من حقایق الادویه اثر اوست. اسدی در طوس متولد گردیده و در سال ۴۲۵ هجری قمری در تبریز وفات یافته است.

۲- قطران تبریزی : شاعر معروف قرن پنجم ه.ق و دومین شاعری است که در سرخاب مدفون شده… کنیه ی او ابومنصور بوده و نخستین شاعر فارسی گوی آذربایجان بوده است. صاحب مجمع القصحاء ، تاریخ وفات قطران را ۴۶۵ ه.ق ذکر نموده است…

۳- مجیرالدین بیلقانی : ابوالمکارم مجیرالدین بیلقان از شعرای قرن ششم ه.ق و شاگردان خاقانی بوده… او در غزل سرایی ، روانگوی و لطیف طبع است… تاریخ وفات او سال ۵۶۸ ه.ق بوده و محل دفن او مقبرة الشعرا میباشد.

۴- خاقانی شیروانی : بزرگترین شاعر قرن ششم و از مشهور ترین شاعرانی که در مقبره الشعرا دفن شده است…. محل تولد او را شیروان و سال تولدش را ۵۲۰ ه.ق ذکر کرده اند. خاقانی زندگی پر فراز و نشیبی داشته و در سال ۵۹۵ در تبریز وفات کرده است.

۵- ظهیر الدین فاریابی : پس از خاقانی مشهور ترین شاعری که در مقبرة الشعرا مدفون است ، ابوالفضل طاهر ابن محمد فاریابی متخلص به ظهیر بوده و در ۵۵۲ ه.ق در فاریاب بلخ  متولد شده و ظهیر الدین بر خلاف خاقانی که بلد همت و دارای مناعت طبع بوده ، به مداحی می پرداخته و از فقر و تنگدستی نیز می نالیده…. او در اواخر عمر انزوا طلبیده و در سال ۵۹۸ ه.ق نیز وفات کرده…

۶- شاهپور نیشابوری : جمال الدین شاهپور بن محمد اشهری از شعرای قرن ششم و شاگرد ظهیر فاریابی بوده و در خدمت سلطان محمد تکش میزیسته و به قول اکثر مورخین بسال ۶۰۰ ه.ق در تبریز فوت کرده و در مقبره الشعرا دفن شده است.

۷- شمس الدین سجاسی : شاعر و ادیب قرن ششم که در سال ۶۰۲ ه.ق وفات یافته .

۸- ذوالفقار شروانی : سید قوام الدین حسین ابن صدرالدین علی شروانی از شاعران برجسته ی قرن هفتم بوده که لقب ملک الشعرا نیز داشته و در ۶۸۹ ه.ق وفات کرده است.

۹- همام تبریزی : خواجه همام الدین محمد بن علاءالدین فریدون تبریزی از شعرای بزرگ قرن هفتم بوده و تخلصش همام بوده…. تاریخ تولدش ۶۲۶ ه.ق و تاریخ وفاتش ۷۱۲ ه.ق بوده است….

۱۰- مغربی تبریزی

۱۱- مانی شیرازی

۱۲- لسانی شیرازی

۱۳- شکیبی تبریزی

۱۴ – استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی ( شهریار ) که بلاشک تمامی شما او را به خوبی میشناسید….

فرزندآقا سید اسماعیل موسوی معروف به حاج میر آقا خشکنابی در سال ۱۳۲۵ هجری قمری(شهریور ماه ۱۲۸۶ هجری شمسی ) در بازارچه میرزا نصراله تبریز واقع در چای کنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸ هجری قمری که تبریز آبستن  حوادث خونین وقایع مشروطیت بود ، پدرش اورا به روستای قیش قورشاق وخشکناب منتقل نمود دوره کودکی استاد در آغوش طبیعت وروستا سپری شد که منظومه حیدر بابا مولود آن خاطرات است در سال ۱۳۳۱ هجری قمری پدرش اورا جهت ادامه تحصیل به تبریز باز گرداند و اودر نزد پدر شروع به فراگیری مقدمات ادبیات عرب نمود ودر سال ۱۳۳۲ هجری قمری جهت تحصیل اصول جدید به مدرسه متحده وارد شد . در همین سال اولین شعر رسمی خود را سرود و سپس به آموختن زبان فرانسه و علوم دینی نیز پرداخت. وی از فراگیری خوشنویسی نیز دریغ نمی کرد که بعد ها کتابت قرآن ثمره همین تجربه می باشد . در سیزده سالگی اشعار شهریار با تخلص بهجت در مجله ادب به چاپ می رسید . در بهمن ماه ۱۲۹۹ شمسی برای اولین بار به تهران مسافرت کرد و در سال ۱۳۰۰ توسط لقمان الملک جراح در دارالفنون مشغول تحصیل شد ، شهریار در تهران تخلص بهجت را نپسندیده و تخلص شهریار را پس از دو رکعت نماز و تفعل از حافظ انتخاب کرد .

از بدو ورود به تهران با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و نواختن سه تار ومشق ردیف های سازی موسیقی ایرانی را از او فرا رفت . او همزمان با تحصیل در دار الفنون به ادامه تحصیلات علوم دینی پرداخت ، در مسجد سپهسالار در حوزه درس شهید سید حسن مدرس شرکت می کرد. در سال ۱۳۰۳ وارد مدرسه طب شد و همین زمان آغاز زندگی شور انگیز و پر فراز ونشیب اوست در سال ۱۳۱۳ و زمانی که شهریار در خراسان بود پدرش حاج میر آقا خشکنابی به دیدار حق شتافت او سپس در سال۱۳۱۴ به تهران بازگشت واز این پس آوازه شهرت او از مرزها فراتر رفت، شهریار شعر فارسی وآذری را با مهارت تمام می سرود و در سال های ۱۳۳۰ تا ۱۳۲۹ اثر جاودانه خود حیدر بابایه سلام را خلق و برای همیشه به یادگار گذارد.
در تیر ماه ۱۳۳۱ مادرش دار فانی را وداع گفت ، در مرداد ماه ۱۳۳۲ به تبریز آمده و با یکی از منسوبین خود بنام خانم عزیزه عمید خالقی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه فرزند بنامهای شهرزاد ومریم وهادی بود در حدود سال های ۱۳۴۶ شروع به نوشتن قرآن بخط زیبای نسخ نمود که یک ثلث آنرا به اتمام رساند ودیوان اشعار فارسی استاد نیز چندین بار چاپ وبلافاصله نایاب شد. در مدت اقامت در تبریز موفق به خلق اثر ارزنده سهندیه در رومانتیک ترکی گردید،  در سال ۱۳۵۰ مجددأ به تهران مسافرت نمود و تجلیل های متعددی از شهریار بعمل آمد. ولی در سال ۱۳۵۴ داغ دیگری از فوت همسر به دلش نشست ، در سال ۱۳۵۷ شهریار با حرکت توفنده انقلاب اسلامی همصدا شد و با اعتقاد راسخ و قلبی مالامال از عشق به امام خمینی (ره) دهه آخر عمر خود را سپری کرد، در اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۳ تجلیل با شکوهی از استاد در تبریز بعمل آمد. استاد شهریار به لحاظ اشتهار در سرودن اشعار کم نظیر در مدح امیر مومنان و ائمه اطهار علیه السلام به شاعر اهل بیت (ع) شهرت یافت اوپس از یک دوره بیماری در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ دار فانی را وادع ودر مقبرةالشعرا به خاک سپرده شد.

بکس نه جرات چونین عظیم میهمانی است                     که میزبان شما ما نه بلکه خاقانی است

به ابر تیره نبیند که آفتاب اینجاست                               ظهیر خفته در اینجا وفاریاب اینجاست

بسان عسجدی اینجاست مست خواب برون                   چهل دفینه در این خاکها بود مدفون

پس از طواف مزارت چلتن شیراز                                دمی به چلتن تبریز پیر خود پرداز

عکس استاد شهریار در سالن زیر زمین بنای یادبود
در کنار تابلوی شعر زیبای همای رحمت….

سنگ قبر استاد شهریار در زیرزمین بنای یادبود.

جا داره یادی کنم از استاد بخت شکوهی که نوشته های سنگ با خط ایشان می باشد.

تابلوی زیبای کنده کاری عکس فردوسی و داستان شاهنامه بر روی سنگ

نمایی از سالن زیر زمین بنای یاد بود و آرامگاه شهریار

نمایی از سالن زیر زمین بنای یاد بود و آرامگاه شهریار

عکس بنا از سالن زیر زمین

* تمام عکس ها توسط خودم و با گوشی k800 گرفته شده.

* برای مشاهده ی عکس های بزرگتر روی عکس کلیک کنید.

* برای اطلاعات بیشتر میتونید به اینجا هم سر بزنید….